Aangifte doen
Stel je voor. Je bent op een besloten feestje, het is gezellig. Je tas ligt in een hoek, naast een tafeltje, met een jas er overheen. Want besloten of niet, niet iedereen hoeft jouw oude zwarte schoolrugzak te zien. Als je twee minuten later vanaf je plek aan de andere kant van het tafeltje opkijkt, zie je je tas liggen. Alle ritsen geopend en je weet wat je gaat aantreffen. Of liever gezegd wat je gaat missen. En inderdaad; portemonnee weg, en MP3-speler weg.
This time it’s personal
En dan begint het drama pas echt. Kijk, dat tientje kan ik best lijden (want, die rugzak met portemonnee en MP3-speler zijn van mij), Portemonnee uit Moskou; jammer, maar ik koop wel een nieuwe en die MP3-speler had ook zijn beste tijd wel gehad (plus ken jij een dief die van John Mayer en Metronomy houdt?). Maar het bellen, blokkeren, geregel, invullen van formulieren, nog meer bellen is zo’n gedoe. Nog afgezien van mijn grootste horror: aangifte doen. Ik heb er gewoon het geduld niet voor, en na 3 jaar bij de politie te hebben gewerkt mag ik het zeggen: geen vertrouwen in dat deze misdaad ooit wordt opgelost.
Aangifte
Uiteindelijk kost het 3 telefoongesprekken waarin ik 4 verschillende politiemedewerkers spreek en telkens onieuw moet uitleggen wat er is gebeurt. “Nee, niet heel mijn tas was gejat, ja, nee, alleen mijn… Wat? Telefoon? Die heb ik nog. Ik zeg toch MP3 speler, daar kan ik niet mee bellen hoor.” De vierde dame reageert enigszins teleurgesteld als ik zeg dat er geen geweld is gebruikt: “Oh, dan is het maar een 
eenvoudige diefstal….” Maar ik krijg wel eindelijk een afspraak om 5 dagen na het gepleegde feit aangifte te mogen doen. Bij een 3-D aangifte punt bij mij in de buurt. Dat is nieuw.
De aangever heeft via een driedimensionaal televisiebeeld ‘persoonlijk’ contact met een politiemedewerker op een andere locatie. De agent is goed zichtbaar en neemt op de gebruikelijke manier de aangifte op.
Het is dus niet zozeer 3-D aangifte als meer een webcam aangifte; maar dat klinkt wellicht te kinky. Reden dat in regio Rotterdam-Rijnmond is gestart met de ingebruikname van deze 3D loketten is om de tevredenheid van de burgers te verhogen en de bezuinigingen. Het liefst heeft de politie dat je online aangifte doet, maar als er persoonlijk contact nodig is, willen ze best iemand via een scherm met je laten praten. Persoonlijk contact of als er een officieel legitimatiedocument is gestolen, zoals in dit geval mijn rijbewijs.
Ik moet zeggen, het ging snel. Het kostte twee pogingen om mij binnen te laten, maar daarna stond ik ook met 30 minuten weer buiten.
Het was de dame die mijn aangifte opnam haar eerste keer, wat de nodige technische problemen opleverde, maar ach. Ik moest erg lachen toen we de locatie aan het invullen waren; in het politiesysteem, BVH, moet je allerlei gegevens invullen. Soort locatie (horecagelegenheid), naam (bar BAR) straat (West Kruiskade te Rotterdam) ter hoogte van (…). Bij ‘ter hoogte van’ is het de bedoeling dat je een ijkpunt uit de straat invult, in dit geval Watt of Ricardo’s Shoes, dat weet ik, want ik heb die cursus gevolgd. Maar dat begreep ze niet, ze volhardde dat ik moest zeggen ter hoogte waarvan ik stond in de bar. Mijn aangifte leest nu dus ook dat ik bestolen ben “in de Bar op de West Kruiskade ter hoogte van de dj booth.
Recht doen
Dat ik weinig hoef te verwachten van het geschieden van het recht in dit geval, moge duidelijk zijn. Mijn enige hoop is de Roteb die regelmatig portemonneetjes en pasjes uit het vuilnis trekt. Het hangt namelijk van de aard en ernst van het misdrijf af hoe het verder gaat. Een fietsenvernieling, winkeldiefstal of in dit geval eenvoudige diefstal heeft over het algemeen geen prioriteit voor de politie. Er is weinig bewijsmateriaal en vast geen sporen die een opsporingsindicatie op leveren. Onderzoek bevestigd mijn vermoeden. Voor vermogensmisdrijven is de pakkans erg klein 12 procent. Zelfs vernielingen worden nog vaker opgelost (21%). De politie lost circa een op de vijftig gevallen van zakkenrollerij en een op de vijfentwintig fietsdiefstallen op. Ook de pakkans na een woninginbraak is met 7 procent betrekkelijk klein. Winkeldieven worden overigens doorgaans op heterdaad betrapt, daarom is het ophelderingspercentage van dit delict veel hoger (ruim 80 procent) dan dat van de andere diefstaldelicten.
De kans op slachtofferschap van het feit ‘overige diefstal’ is volgende de Rotterdamse VeiligheidsIndex in het stadscentrum 2,7%. Het is gestegen ten opzichte van 2009, toen was het nog 2,5%, maar lager dan het Rotterdamse gemiddelde, 3,2%. Hartstikke leuk allemaal, maar daar krijg ik mijn spulletjes niet mee terug en doet ook weinig af aan het feit dat ik vind dat mensen met hun poten van andermans spullen af moeten blijven. Aan de andere kant besef ik besef dat ik blij mag zijn dat het maar vervangbare goederen betreft en ik geen aangifte hoef te doen van mishandeling of erger. Criminologische verklaring van dit gebeurde feit? Hebzucht van de dief; die had vast geld nodig. Hij zag een gelegenheid en nam die. Dit sluit aan bij de Routine Activiteiten Theorie, hiervoor zijn slechts drie bestanddelen noodzakelijk: een gemotiveerde dader, een beschikbaar target en een gebrek aan toezicht. Check, check, driedubbel check.
Tips
Ik ben eerder bestolen, dus ik wist wat me te wachten stond. Hier zijn enkele tips, die je niet vaak genoeg kunt horen:
- Ik heb thuis een bankpasje liggen van een andere rekening, zodat ik niet 5 tot 7 werkdagen zonder werkende bankpas zit.
- Maak een fotokopie van alle pasjes die in je portefeuille zitten, zodat je ook alle kaartnummers etc. hebt.
- Bankpas zo snel mogelijk blokkeren; hier vind je telefoonnummers daarvoor.
- Als je OV-Chip belt voor een nieuwe NS-pas: daar heb ik geen tips voor, dat vereist een heleboel geduld en inhoudingsvermogen.
- Ja, er staat inhoudingsvermogen. Het onvolprezen vermogen tot jezelf inhouden.
- Niet te veel cash in je portemonnee; doe gewoon zo veel mogelijk met de pin. En scherm je pincode af.
- Zelfs al betreft het een besloten feestje: dat wil niks zeggen. Bar BAR hanteert altijd een ‘open deur beleid’ en was niet onder de indruk, aldus een schouderophalende barjuf: “tja, het blijft toch de West Kruiskade...”
Op naar de volgende crime. Een nieuw rijbewijs aanvragen.
Mooie column, Therese, Als
Mooie column, Therese, Als politieman met 42,5 jaar ervaring en zojuist gestopt met werken, heb ik natuurlijk de ontwikkeling m.b.t. het doen van aangifte meegemaakt. Je moet van goede huize komen wil je hierover een seriues verhaal vertellen. Ik zou het ook niet zonder enige vorm van cynisme (én schaamte)kunnen vertellen, wil het niet eens meer vertellen. Recent heb ik iemand "geholpen" met het opstellen van een zeer gecomliceerde aangifte betreffende valsheid in geschrift. Het ging om mogelijke strafbare feiten, die gepleegd werden in een erfeniskwestie met civiele procedures t/m hoger beroep. Dat is uiteraard iets anders dan een "simpele" diefstal, nietwaar? Om te voorkomen dat de aangifte niet serieus genomen zou worden, werd deze rechtstreeks aan de hoofdofficier van justitie gestuurd. Enige tijd later ontving de aangever een briefje met de mededeling dat hij alsnog aangifte moest gaan doen aan het politiebureau. Hij deed dat uiteraard en daar werd de aangifte opgenomen. De BOA-medewerkster (intake) vond het té gecompliceerd en haalde er een beroeps bij. Samen lukte het wel. Deze hele procedure is alweer zo'n 6 weken geleden, aangever heeft niets meer vernomen. Ik kan en mag me er niet mee bemoeien, omdat ik gestopt ben met werken. Voor de mensen die het betrof was dit het sluitsuk van een jarenlange kwestie. Het zijn allemaal minstens 80 plussers. Uiteraard heb ik ze ervan op de hoogte gebracht hoe "haasje hupt" binnen de politiewereld en dus beseffen zij ook dat valsheid in geschrift nauwelijks prioriteit heeft, afgezet tegen de speerpunten en andere prioriteiten (zoals de waan van de dag). Gedurende de kwestie zijn al enkele betrokkenen overleden en de vraag is natuurlijk of er nog mensen zullen zijn die een eventuele veroordeling mee maken. Over geduld gesproken! Ik beschrijf hier dus maar één zaak en ik besef heel goed dat er duizenden van dit soort zaken per jaar als aangifte op de planken komen te liggen. Waar ik vandaag de dag (als oud-politieman) voor pleit is, dat mensen zich veel meer bewust worden van die praktische gang van zaken. Dat kan alleen maar mét hulp van de politie, die veel transparanter over die dingen moet worden, mét hulp van de politiek die gedwongen moet worden om direct betrokken te worden bij het politiewerk (en die enorme bureaucratie) door b.v. een aantal diensten mee te draaien. Op die manier onstaat er veel meer begrip voor elkaars (on)vermogen, maar ontstaat tegelijkertijd ook de (politieke) wil en moed om daadwerkelijk veranderingen door te voeren en niet alleen maar er over te praten en te overleggen.Beste blauwe Diender, dank
Beste blauwe Diender, dank voor uw reactie. Ik heb in 3 jaar tijd zoveel dingen aangekaart waarvan ik vond dat het beter kon. Daar was ik (als criminoloog) ook voor aangetrokken. Maar... er gebeurde helemaal niks mee. Met een schouderophalend 'ach kind, ik hoef nog maar 17 jaar', 'tja de politie is geen lerende organisatie' en 'waar maak je je druk om, we doen het al twintig jaar zo', werden al mijn idealen koudgemaakt. Nu schrijf ik mijn stukjes op www.therighttrace.nl en hoop ik ooit weer een fatsoenlijke baan te bemachtigen (ipv helpdesk-werk). Geniet van uw pensioen, uitgaande van mijn oud-collega's (Hollands Midden) weet ik zeker dat u het verdiend heeft!