De wijkagent vertelt…
Door:
Gerard Hazebroek
Organisatie:
wijkagent in Waddinxveen.
Bron:
Ingezonden
Ze fietsen elke dag dezelfde route naar school. Branie en balorigheid kunnen niet uitblijven. Een vuilniszak wordt over straat geschopt. De gescheurde zak braakt zijn inhoud uit. De buurt is er klaar mee. Een bewoonster helemaal. Vastberaden baant zij op de pubers af en spreekt ze op hun gedrag aan. De mannen krijgen een nieuwe zak en mogen de rommel opruimen. Terecht!
Maar zo gedwee als ze zijn bij het verzamelen van het vuil, zo irritant gaan zij zich de weken erna gedragen. De woning van de vrouw die ze aansprak en liet opruimen, is nu het mikpunt van hun pesterijtjes.
Ze fietsen over de stoep. Schreeuwen als ze langsrijden. Spugen of gooien blikjes in de tuin en mikken appeltjes tegen het raam.
De bewoners laten het gelaten over zich heen komen. Gaat vanzelf over, hopen zij. Tevergeefs. Negeren dan maar. Ook dat helpt niet. Het blijft maar doorgaan. Het wordt een kleine obsessie, die hun leven en gemoed gaat beheersen. Uiteindelijk volgt het belletje naar mij als wijkagent. Ik hoor het verhaal met stijgende verbazing aan. Een ‘korte klap’ lijkt hier op zijn plaats. “Dinsdagmorgen ben ik bij u”, besluit ik het telefoongesprek.
Om 07.45 uur zit ik bij de mensen thuis aan de koffie en heb vrij zicht op straat. “Meestal komen ze rond 07.55 uur langs”, vertelt de vrouw des huizes. Komt mooi uit, dan kan ik nog even rustig mijn koffie opdrinken.
En inderdaad klokslag vijf voor acht fietst het stel langs. Over de stoep, joelend en naar binnen kijkend. Ik schiet uit de startblokken en sta binnen een seconde buiten. Ik grijp mijn bike en brul gelijk de jongens toe te blijven staan. Het werkt.
Vier brugpiepers verzamelen zich rond mijn bike. Schoudertjes laag en koppie naar beneden. Ze weten hoe laat het is. Eén voor één verdwijnen de namen in mijn boekje. “Ik ga straks jullie ouders bellen en ik ga ook jullie school hierover informeren”, vertel ik de mannen alvast. Daarna geef ik ze onder uit de zak. Hoe ze dit in hun hoofd halen. En ik waarschuw ze voor herhaling. Dan kunnen ze een middagje op het bureau komen. Mijn preek lijkt zijn uitwerking niet te missen. Maar het is nog niet afgelopen. Ik wil dat ze direct hun excuses gaan aanbieden. Boter bij de vis nu ze hier toch zijn. Het viertal belt aan bij de woning. Met de nodige schroom wordt er een excuus aangeboden. Dan mogen ze van mij verder naar school.
De bewoners zijn blij dat de jongens aangesproken zijn op hun gedrag en hopen dat de overlast nu verleden tijd is. Zaak opgelost. Geen wereldprobleem, maar wel een lekker begin van de dag.
Gerard Hazebroek, Wijkagent
Bron: Politie Hollands Midden
